کفش هایم کو؟
بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم
همه تن چشم شدم٬خیره به دنبال تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم
شدم آن عاشق دیوانه که بودم
در نهانخانه ی جانم٬گل یاد تو درخشید
باغ صد خاطره خندید٬
عطر صد خاطره پیچید
یادم آمد که:شبی با هم از آن کوچه گذشتیم
پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم
تو٬همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت
من همه محو تماشای نگاهت
آسمان صاف و شب آرام
بخت خندان و زمان رام
خوشه ی ماه فرو ریخته در آب
شاخه ها دست برآورده به مهتاب
شب و صحرا وگل وسنگ
همه دل داده به آواز شباهنگ
یادم آید:تو به من گفتی
از این عشق حذر کن
لحظه ای چند بر این آب نظر کن
آب آیینه ی عشق گذران است.
تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است
باش فردا که دلت با دگران است
تا فراموش کنی ٬چندی از این شهر سفر کن!
با تو گفتم :حذر از عشق!ندانم
سفر از پیش تو٬هرگز نتوانم
نتوانم!
روز اول که دل من به تمنای تو پر زد٬
چون کبوتر لب بام تو نسشتم
تو به من سنگ زدی٬من نه رمیدم٬نه گسستم
باز گفتم که:"تو صیادی و من آهوی دشتم
تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم
حذر از عشق ندانم٬نتوانم!
سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم!"
اشکی از شاخه فروریخت
مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت
ماه بر عشق تو خندید
یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم
پای در دامن اندوه کشیدم
نه گستتم٬نه رمیدم
رفت در ظلمت غم٬آن شب و شبهای دگر هم
نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم
نکنی دیگر از کوچه گذر هم....
بی تو من اما به چه حالی از آن کوچه گذشتم........
(فریدون مشیری)
رفته بودم سر حوض
تا ببینم شاید٬عکس تنهایی خود را در آب
آب در حوض نبود.
ماهیان می گفتند:
هیچ تقصیر درختان نیست."
ظهردم کرده ی تابستان بود٬
پسر روشن آب٬لب پاشویه نشست
و عقاب خورشید٬آمد او را به هوا برد که برد.
به درک راه نبردیم به اکسیژن آب.
برق از پولک ما رفت که رفت.
ولی آن نور درشت٬
عکش آن میخک قرمز در آب
که اگر باد می آمد دل او٬پشت چین های تغافل می زد٬
چشم مابود.
روزنی بود به اقرار بهشت.
تو اگر در تپش باغ خدا را دیدی٬همت کن
وبگو ماهی ها٬حوضشان بی آب است.
باد می رفت به سر وقت چنار.
من به سر وقت خدا می رفتم.
فوت سهراب عزیز رو به همه ی دوستدارانش تسلیت می گم٬هرچند سهراب توی دل های ما زنده است.
وهیچ فکر نکرد
که ما میان پریشانی تلفظ درها
برای خوردن یک سیب
چقدر تنها ماندیم..........
چقدر تنها ماندیم...............
ودیروز باران نه تنها بر روی زمین٬ بلکه بر قلب خشکیده ی من نیز که از خشکیش هوای ترک خوردن داشت باریدن گرفت.
من می رفتم و تمام نگاه حسرت آلودم به شکوفه های صورتی رنگی بود که بی واسطه و تمام مدت ٬طعم قطره قطره ی باران را زیر آسمان خدا می چشیدند.
من نیز مانند شکوفه ها حال شکفتن داشتم٬حال تازه شدن وحال زیبای عاشق شدن.صدای قلبم را با تمام وجود می شنیدم.
من می رفتم و تمام راه را در این اندیشه بودم که شاید خداوند انسان را دوست نداشت که او را انسان آفرید.
خوش به حال تمام شکوفه ها وتمام چیزهایی که رحمت خداوند را بدون واسطه و ثانیه ثانیه با ذره ذره ی وجود خود احساس می کنند..............
و کاش ................
(دل نوشته)
قسم به مهربانی اش
بگو به من
صدای پای کیست
که کودک دل مرا
به روی دست سرنوشت خیس
همیشه تاب می دهد
قسم به مهربانی اش بگو به من
صدای پای کیست
که می رود
وبا سکوت خویش
به من جواب می دهد؟...
سال نو مبارک.
سال خوبی داشته باشین.
برام دعا کنین.
بر مغرب ستاره ها نشسته بود
در سبز سیر بهشت
سوگند بلند آفرینش بود
مشتی خاک،
بر صورت سکوت
و در نفسهایش
واقعه می رست...
"بخشش بود"
نصیب گنه کارترینمان می شد
منتظر ماندیم... باران بارید
اعداد به پایان رسیدند
گناهانمان تمام شد
و او ناشمرده ماند
یک نفر گفت:نگاه کنید!
جای انگشتان خدا
روی این گل پیداست
ومن گفتم:
"کاش گناهانم بیشتر بود!"
پاسخ داد:
فقط صبر!
کمی صبر آرزو کن!
"بخشش همگانی است"
گریه ام مثل یک دعا
به گوش خدا رسید
بخشش که تو باشی
گناه تقدیر است...
(چیستا یثربی)
شرمنده آقا باران ندارید؟
زمستان سردی ست٬نگاه گرمی در این یخبندان ندارید؟
قربان چرا وقتی می بینید مارا٬در ذهنتان تصویری از انسان ندارید؟
گیریم که ما زشتیم٬این آغاز ما نیست.باشد شما زیبا ولی پایان ندارید؟
آری ٬این تکبر شرک محض است.در خود مگر یا نور یا طوفان ندارید؟
قربان می بخشید اما مطمئنید٬مخلوط با ایمانتان شیطان ندارید؟
(نمیدونم)
لیلی قصه اش را دوباره خواند.برای هزارمین بار و مثل هربار لیلی قصه باز مرد.
لیلی گریست وگفت:کاش اینگونه نبود.
خدا گفت:هیچ کس جز تو قصه ات را تغییر نخواهد داد.
لیلی!قصه ات را عوض کن.
لیلی اما می ترسید.لیلی به مردن عادت داشت.
تاریخ به مردن خو کرده بود.
خداگفت:لیلی عشق می ورزد تا نمیرد.دنیا٬لیلی زنده می خواهد.
لیلی آه نیست.لیلی اشک نیست.لیلی معشوق مرده در تاریخ نیست.
لیلی زندگی ست.
لیلی!زندگی کن.
...
لیلی به قصه اش برگشت.
این بار اما نه به قصد مردن٬که به قصدزندگی.
(لیلی نام تمام دختران زمین است٬عرفان نظرآهاری)
تمام وجودم از غم رها می شود،هنگامی که به تو می پیوندد.
از خود آزاد می گردم و به سمت احساس پیش می روم،به سمت خود.
از فروریختن بیرون می آیم وبه ساختن می پردازم،ساختن با اندکی رنج.
از رنج ها جدا می شوم،در فردا رها می شوم و می روم و می خواهم ......
و کاش از غم رها شوم....
و کاش از خود رها شوم و به خود بازگردم...
وکاش از فروریختن رهاشوم و به ساختن پردازم...
وکاش رها شوم،رهای رها...
(دل نوشته)
توبه من خندیدی
ونمی دانستی
من به چه دلهره
از باغچه همسایه
سیب را دزدیدم
باغبان ازپی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
وتو رفتی و هنوز
سالهاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرارکنان
می دهد آزارم
ومن اندیشه کنان
غرق این پندارم
که چرا"خانه ی کوچک ما سیب نداشت!"
(حمیدمصدق)
| Design By : Pars Skin |
وبه گرداب آفتاب ریختم.
بی پروا بودم: دریچه ام را به سنگ گشودم.
مغاک جنبش را زیستم.
هشیاری ام شب را نشکافت
روشنی ام روشن نکرد:
من ترا زیستم شبتاب دوردست!
