کفش هایم کو؟


سخن آغاز می شود اما با کدامین سلام...؟!

سلام نویدآور سلامت است و کجاست سلامت در میان جماعت زخم خورده ...؟!

جماعت زخم خورده ای که همه به نامردی از پشت خنجر خورده اند.

خنجرخورده از تمام باورهاشان...

باورهایی که زمانی به آنها شوق زیستن می داد.


افتان وخیزان با تمام زخمهای درونم به راه افتم.

مینگرم به هرآنچه بر سر راهم قرار می گیرد.

می اندیشم و ای کاش...

می اندیشم به کودکانی که جز معصومیت در نگاهشان چیزی نمی توان دید.

فکر فرداهایشان درد زخمهایم را چندین برابر می کند.

کودکی که طول عمر هفتادساله اش به ده سال رسید.

می اندیشم به دخترانی که غم در چشمانشان و تجربه در جوانی شان موج می زند.

دختر عاشق دیروز...

که امروز "عشق" در قلبش خشکیده است بدون امید به دوباره جوانه زدن.

پسر پر اشتیاق دیروز...

که امروز کلمه"رسیدن" برایش بی معنا می نماید.

 خسته ام...

پلک هایم سنگین شده اند...

برای چشمانم آنگونه که باید توان دیدن نمانده است.

برای لحظه ای دیگر هیچ نمیبینم

ندیدن بهتر است یا ...

                                                                                                      (دل نوشته)

نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم آذر ۱۳۹۱ساعت 21:31 توسط سمیرا|

 

هنگامی که از هم دوریم،برای هم خاطره های خوب می شویم.

زمانی که کسی را نداریم تا شانه ای باشد برای کم کردن بار غمهایمان

و

وجودی که لحظه ای به ما گرما بخشد در زمستان تنهاییمان...

                                                                                                 (دل نوشته)

نوشته شده در دوشنبه هفدهم مهر ۱۳۹۱ساعت 15:40 توسط سمیرا|

 

هوای توست در سر این روزها.

یاد تو هوای قلبم را طوفانی می کند.

ابرها می آیند.

دلم می گیرد.

باران می بارد.

هیچ گاه عطر تو در میان بوی باران گم نخواهد شد...

 

 

نوشته شده در سه شنبه چهاردهم شهریور ۱۳۹۱ساعت 13:40 توسط سمیرا|

 

می خواهم پرواز را آغاز کنم...

اما

اکنون پرهایم را کسی چیده است.....

می خواهم پرواز را آغاز کنم....

اما

احساس میکنم که سالهاست پرهایم را کسی چیده است...

و سالهاست که روی پشت بام این خانه مانده ام

بدون لحظه ای رهایی.........

                                                                                            (دل نوشته)

 

نوشته شده در پنجشنبه دوم شهریور ۱۳۹۱ساعت 12:30 توسط سمیرا|

 

روزها رفته اند و ای کاش گذشته را نیز با خود میبردند...

زندگی شده است تکرار خاطراتی که گاه تلخ اند و هراس را در تو بیدار می کنند و گاه شیرین که تو را به لبخند وا میدارند.تا تورااز اکنون که فرصتی است تا لحظه های شیرین زندگیت را برای فرداها بسازی دور سازند.

آخر تو انسانی و انسان همیشه حسرت لحظه های از دست رفته اش را دارد به جای زیبا ساختن اکنونش....

و چه زیبا بود اگر میتوانستی این نوشته در متن کتاب زیبای خرمگس را در زندگی عملی کنی:

"گذشته ار آن گذشتگان است و آینده از آن توست.

مادام که از آن توست...

نگهش دار و افکارت را

نه روی آزاری که در گذشته رسانده ای...

بلکه روی کمکی که اکنون میتوانی انجام دهی متمرکز کن.".....

 

                                                                                                            (دل نوشته)

نوشته شده در چهارشنبه یازدهم مرداد ۱۳۹۱ساعت 1:42 توسط سمیرا|

 

واین صدای خسته ایست . . .

که از انتهای کوچه پس کوچه های زمان به گوش تو می رسد...

صدایی که تکرارکنان می گوید:

کجا بود دوستی که کوچه های زندگیم را یکی پس از دیگری برای یافتن خانه اش گشتم.......

و در آخر.....

 

                                                                                                             (دل نوشته)

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم خرداد ۱۳۹۱ساعت 21:7 توسط سمیرا|

 

ودیروز باران نه تنها بر روی زمین٬ بلکه بر قلب خشکیده ی من نیز که از خشکیش هوای ترک خوردن داشت باریدن گرفت.

من می رفتم و تمام نگاه حسرت آلودم به شکوفه های صورتی رنگی بود که بی واسطه و تمام مدت ٬طعم قطره قطره ی باران را زیر آسمان خدا می چشیدند.

من نیز مانند شکوفه ها حال شکفتن داشتم٬حال تازه شدن وحال زیبای عاشق شدن.صدای قلبم را با تمام وجود می شنیدم.

من می رفتم و تمام راه را در این اندیشه بودم که شاید خداوند انسان را دوست نداشت که او را انسان آفرید.

خوش به حال تمام شکوفه ها وتمام چیزهایی که  رحمت خداوند را بدون واسطه و ثانیه ثانیه با ذره ذره ی وجود خود احساس می کنند..............

و کاش ................

                                                                                                        (دل نوشته)

 

نوشته شده در جمعه نوزدهم فروردین ۱۳۹۰ساعت 10:58 توسط سمیرا|

 

شرمنده آقا باران ندارید؟

زمستان سردی ست٬نگاه گرمی در این یخبندان ندارید؟

قربان چرا وقتی می بینید مارا٬در ذهنتان تصویری از انسان ندارید؟

گیریم که ما زشتیم٬این آغاز ما نیست.باشد شما زیبا ولی پایان ندارید؟

آری ٬این تکبر شرک محض است.در خود مگر یا نور یا طوفان ندارید؟

قربان می بخشید اما مطمئنید٬مخلوط با ایمانتان شیطان ندارید؟

                                                                                             (نمیدونم)

 

نوشته شده در جمعه بیست و دوم بهمن ۱۳۸۹ساعت 10:49 توسط سمیرا|

 

لیلی قصه اش را دوباره خواند.برای هزارمین بار و مثل هربار لیلی قصه باز مرد.

لیلی گریست وگفت:کاش اینگونه نبود.

خدا گفت:هیچ کس جز تو قصه ات را تغییر نخواهد داد.

لیلی!قصه ات را عوض کن.

لیلی اما می ترسید.لیلی به مردن عادت داشت.

تاریخ به مردن خو کرده بود.

خداگفت:لیلی عشق می ورزد تا نمیرد.دنیا٬لیلی زنده می خواهد.

لیلی آه نیست.لیلی اشک نیست.لیلی معشوق مرده در تاریخ نیست.

لیلی زندگی ست.

لیلی!زندگی کن.

...

لیلی به قصه اش برگشت.

این بار اما نه به قصد مردن٬که به قصدزندگی.

                                                            (لیلی نام تمام دختران زمین است٬عرفان نظرآهاری)

نوشته شده در دوشنبه بیست و نهم آذر ۱۳۸۹ساعت 16:5 توسط سمیرا|

 

تمام وجودم از غم رها می شود،هنگامی که به تو می پیوندد.

از خود آزاد می گردم و به سمت احساس پیش می روم،به سمت خود.

از فروریختن بیرون می آیم وبه ساختن می پردازم،ساختن با اندکی رنج.

از رنج ها جدا می شوم،در فردا رها می شوم و می روم و می خواهم ......

و کاش از غم رها شوم....

و کاش از خود رها شوم و به خود بازگردم...

وکاش از فروریختن رهاشوم و به ساختن پردازم...

وکاش رها شوم،رهای رها...

                                                                                                   (دل نوشته)

 

نوشته شده در دوشنبه هشتم آذر ۱۳۸۹ساعت 13:33 توسط سمیرا|


آخرين مطالب
»
»
»
»
»
»
»
» بدون شرح...!
» لیلی زندگی کن!
» رهایی.......
Design By : Pars Skin